دلنوشته های مهندس کوچولوی دلشکسته...

ولی افسوس او هرگز نمی داند

نگاهش می کنم شاید بخواند از نگاه من که او را دوست دارم

ولی افسوس او هرگز نگاهم را نمی خواند

به برگ گل نوشتم من که او را دوست می دارم

ولی افسوس او گل را به زلف کودکی آویخت تا او را بخنداند

من به خاکستر نشینی عادت دیرینه دارم

سینه مالا مال درد اما دلی بی کینه دارم

پاکبازم من ولی در آرزویم عشق بازی است

مثل هر جنبنده ای من هم دلی در سینه دارم

من عاشق عاشق شدنم

من عاشق عاشق شدنم

تو نبودی و من با عشق نا آشنا بودم

تو نبودی و در نهان خانه ی دلم جايت خالی بود

تو نبودی و باز به تو وفادار بودم

تو نبودی و جز تو هيچ كس را به حريم قلبم راه ندادم

و تو آمدی از دوردستها

از سرزمين عشق

تو مرا با عشق آشنا كردی

با تو تا عرش دوست داشتن سفر كردم

 تو مفهوم عاشق بودن را به من آموختی

با تو كامل شدم

با تو بزرگ شدم

با تو الفبای عشق را آموختم

 ندای قلب عاشقم را به گوش همه رساندم

به تو و كلبه ی عشق مان باليدم

تو نيمه ی گمشده ام شدی

حال كه اين چنين شيفته ی توام باش تا در كنارت آرامش بيابم

حتی برای لحظه ای از من جدا نشو

 ببین سیاهی بخت و مپرس از نامم
من از قبیله ی عشاق بی سر انجامم
 
به آن دقایق پر درد زندگی سوگند
که بی تو یک نفس ای هم نفس نیارامم
 
مکش ز دامن من دست با فراغت دل
که آفتاب غروبی به گوشه ی بامم
 
مرا که این همه طوفان طبیعتم، دریاب
که من به یک سر موی محبّتی رامم
 
ز عمر شکوه ندارم که خامه ی تقدیر
نوشته بود در آغاز نامه فرجامم
 
مرا امید رهایی ز قید هستی نیست
که با تمام وجودم فتاده در دامم
 
به هرکه دل بسپردم ز من چو سایه رمید
مرا ببین که شوریده بخت و ناکامم
 
چگونه پای نهم در حریم حضرت دوست؟!
هنوز دست ارادت نبسته احرامم
 
هوای خواندن افسانه ام مکن اکنون
ورق ورق شده دیگر کتاب ایّامم